Читаем Rubaji полностью

Pryjšoŭ ci vyjšaŭ ja — takoj biady.I moj utok sciače, ŭciače kudy?Ci ad ahniu niabiesnaha sumlennaNa dym zharajuć ludzi, jak hady?

* * *

Znajsci b heta miesca spakoju ŭ žycci.Ci doŭha darohaj biaskoncaj brysci?Choć mieć by za tysiačy hod spadziavannieTravinkaju z serca ziamli prarasci.

* * *

Toj čałaviek, chto vusnam smiech pačuty daŭ,Harotnikam adčaj samoty luty daŭ,Jak ščascia nam nie daŭ — markocicca nie budziem,Paradujemsia — tysiačam pakuty daŭ.

* * *

Zakony viečnasci nie razumiejem ni ty, ni ja,Piśmiony nieba pračytać nie ŭmiejem ni ty, ni ja,Zasłonaj zmrok sens tajamnicy zasłaniŭ,Kali ŭpadzie zasłona, nie ŭcalejem ni ty, ni ja.

* * *

Šaban abraziš, kažuć, chmielem čaš,Nie pi ŭ Radžab ty — miesiac boha ŭvaž,Šaban, Radžab — cviarozasciu sviatyja,Napjomsia ŭ Ramadan — jon miesiac naš.

* * *

Vinar, my pjom, nie prapivajem klok,My mokniem u vinie, čaho ž ty ŭzmok?Pjom kroŭ łazy, ty smokčaš kroŭ ludskuju,Razvaž cviaroza, chto ž z nas kryvasmok?

* * *

Dzie kumirni, jak huryi,— šlach moj tudy,Chaj nie viedaje kubak abrazy vady.Kažuć: chaj tabie nieba pašle pakajannie,Jak pašle, adašlu, kab nie viedać nudy.

* * *

Niahodaŭ, što ŭ časie ciakuć chutkaciečna, nie bojsia,I losu, jaki pratryvaje niaviečna, nie bojsia,Addaj viesiałosci adziny svoj mihI dnia, što prajšoŭ, što idzie, niedarečna nie bojsia.

* * *

Rasa zastyła ŭ ružy na dałoni — hoža,Tvar zaravokaj zasvitaŭ na ŭłonni — hoža,Pra znikły dzień što b ni kazaŭ — niahoža,Viasioły budź, zabudź toj dzień, bo sionnia — hoža.

* * *

A majstra toj, jaki stvaryŭ ludziej, starannyNavošta daŭ im niedachopy i zahany?Jak formy dobryja, našto ich razbivać,Błahi'ja, dyk čyje praviny pakarany?

* * *

Jak ščoki ciulpanu abmyje viasna,Z pašanaj schilisia nad čaraj vina.Zirni na travu i zapomni siahonnia,Što z prachu tvajho zaŭtra ŭzydzie jana.

* * *

U koła našaj radasci, biadyPačatku i kanca znajdzi slady.Nichto dakładna nie skazaŭ pra toje,Adkul pryjsci nam i pajsci kudy.


Перейти на страницу:

Похожие книги

Испанский театр. Пьесы
Испанский театр. Пьесы

Поэтическая испанская драматургия «Золотого века», наряду с прозой Сервантеса и живописью Веласкеса, ознаменовала собой одну из вершин испанской национальной культуры позднего Возрождения, ценнейший вклад испанского народа в общую сокровищницу мировой культуры. Включенные в этот сборник четыре классические пьесы испанских драматургов XVII века: Лопе де Вега, Аларкона, Кальдерона и Морето – лишь незначительная часть великолепного наследства, оставленного человечеству испанским гением. История не знает другой эпохи и другого народа с таким бурным цветением драматического искусства. Необычайное богатство сюжетов, широчайшие перспективы, которые открывает испанский театр перед зрителем и читателем, мастерство интриги, бурное кипение переливающейся через край жизни – все это возбуждало восторженное удивление современников и вызывает неизменный интерес сегодня.

Хуан Руис де Аларкон , Агустин Морето , Педро Кальдерон де ла Барка , Лопе де Вега , Лопе Феликс Карпио де Вега , Педро Кальдерон , Хуан Руис де Аларкон-и-Мендоса

Драматургия / Поэзия / Зарубежная классическая проза / Стихи и поэзия