Читаем Rubaji полностью

Heta čara — joj rozum pašanu daje,Łob z luboŭju sviatoju całuje jaje.A hančar losu hožuju čaru takuju,Sam stvaryŭšy, ab doł na kavałački bje.

* * *

Raz, kažuć, buduć huryi, i raj,I miod, i čystaha vina praz kraj.Nie hrech ciapier vinu i lubym pakłaniacca,Bo ŭrešcie my ŭ toj samy pryjdziem kraj.

* * *

A mnie b kupić prasnak pšaničny na tarhu,Vina dva many, baranovuju nahuI siesci z lubaj u rujinach, — hetkaj asałodajSułtan nie moža ciešycca, a ja mahu.

* * *

Haniebna imiem słynnym vysicca nad svietam,Saromiecca biady pad niebaschiłam hetym.Ad soku vinahradnaha pjaniutkim byćLepš, čym prasłavicca zniamožanym askietam.

* * *

Mnie rajać: «Mieniej pi, bo ty — mužčyna!Pryčyna ŭ čym, što pješ vino niaspynna?»«Pryčyna — luby tvar i ranicy vino.Razvaž, ci josć bolš važkaja pryčyna?»

* * *

I serca kožnaje, pałonienaje joj, — ščaslivaje,I hołaŭ, staŭšii pyłam vulicy tvajoj, — ščaslivaja,Nie złujsia na jaje za kryŭdaŭ drabnatu,Bo ŭsio, čamu ŭsmichajecca jaje nastroj, — ščaslivaje.

* * *

Zasłony tajamnic nie ŭzniać, adužaŭšy zniamohu,Nie viedajem, kali duša rychtujecca ŭ darohu.U sercy ciomnaje ziamli prystanak naš adzin.Dyk pi vino — taki'ja kazki daspadoby bohu.

* * *

Vino varjatu, mnie — kachanaja adna,Pju, nie bajusia być zniasłaŭlenym spjana.Ja vypju hetulki, što kožny zapytaje:«Hej, ty adkul idzieš, harłač vina?»

* * *

Vino — rubin prazrysty, a harłač — krynica,U ciele pi'jały duša vina tajicca,I čara z kryštalu iskrycca ad vinaSlaźmi, dzie kroŭ łazy, što doł akryła nica.

* * *

Tajny svietu, što ŭ sšytak u słoŭ sparyšyJa schavaŭ, nie razviažaš, jak ni varušy.Jak niama miž vučonych mužoŭ viernych słovu,Nielha ŭsio raskazać, što ŭ mianie na dušy.

* * *

Ja tajnu, vypieščanuju ŭ sałodkaj skrusie,Tabie paviedamlu ŭ sviatym prymusie:Z miłosciu da ciabie sydu ŭ ziamlu,Z miłosciu da ciabie z ziamli ŭzdymusia.

* * *

Choć dla ciabie hety sviet biesprytulny stvarali,Mudryja rajać u im nie daviaracca žalu.Šmat da ciabie padobnych pryjšło, adyšło.Kradź svaju dolu, pakul i samoha nie ŭkrali.

* * *

Rannie ŭžo na nahach, pračynajsia, junak!Poŭni kubak vinom, harkavatym na smak,Hety mih, što pazyčyli ŭ tlennym zakutku,Budzieš doŭta šukać, dy nie znojdzieš ni'jak.

* * *

Dzień taki, što ŭ nieba dno vidno,Kvietki chmaraj zmyli pył daŭno.Sałaviej kryčyć na movie tajnyŽoŭtaj ružy: «Treba pić vino!»

* * *

Ty — tvarec, i mianie ty takoha stvaryŭ,Serca chmielać vino i miłosny paryŭ.Jak stvaryŭ ty mianie ŭ dzień svoj pieršy takoha,Što ž u piekła šturchaješ ciapier pad abryŭ?

* * *

Перейти на страницу:

Похожие книги

Испанский театр. Пьесы
Испанский театр. Пьесы

Поэтическая испанская драматургия «Золотого века», наряду с прозой Сервантеса и живописью Веласкеса, ознаменовала собой одну из вершин испанской национальной культуры позднего Возрождения, ценнейший вклад испанского народа в общую сокровищницу мировой культуры. Включенные в этот сборник четыре классические пьесы испанских драматургов XVII века: Лопе де Вега, Аларкона, Кальдерона и Морето – лишь незначительная часть великолепного наследства, оставленного человечеству испанским гением. История не знает другой эпохи и другого народа с таким бурным цветением драматического искусства. Необычайное богатство сюжетов, широчайшие перспективы, которые открывает испанский театр перед зрителем и читателем, мастерство интриги, бурное кипение переливающейся через край жизни – все это возбуждало восторженное удивление современников и вызывает неизменный интерес сегодня.

Хуан Руис де Аларкон , Агустин Морето , Педро Кальдерон де ла Барка , Лопе де Вега , Лопе Феликс Карпио де Вега , Педро Кальдерон , Хуан Руис де Аларкон-и-Мендоса

Драматургия / Поэзия / Зарубежная классическая проза / Стихи и поэзия