Читаем Nga historia e popullit grek полностью

Shoqeria greke e kesaj kohe, ne formen qe pasqyrohet ne poezi, vazhdon te ruaje strukturen fisnore. Klanet, fratrite, si shoqata te disa klaneve dhe fiset (fiset) ende e ruajten plotesisht rendesine e tyre si ndarjet kryesore shoqerore. Shoqeria homerike nuk njihte pronesine private te tokes, nuk njihte nje sistem te zhvilluar te ndarjes se punes dhe shkembimit te zhvilluar, zakoni i gjakmarrjes ende nuk ishte eliminuar ne te dhe elemente te tjere te qenesishem ne sistemin e perbashket fisnor indo-evropian vazhduan. te ekzistosh. Ne te njejten kohe, ne periudhen homerike, hekuri gradualisht behet metali kryesor (vjen e ashtuquajtura "Epoka e Hekurit", me origjine nga metalurget e lashte te Uraleve Jugore), e cila shprehte avantazhin e madh te shoqerise homerike ne krahasim me Kreto-Mikene. Jeta ekonomike bazohej ne nje bujqesi dhe blegtori relativisht tashme shume te zhvilluar. Ne pergjithesi, ekonomia e periudhes homerike ishte natyrshem e mbyllur. Ne poezi (kryesisht ne Odise) tregtaret permendeshin ne disa raste, por, si rregull, ata nuk ishin greke, por fenikas. Kishte edhe zejtare-profesioniste. Edhe pse kultura materiale e kesaj periudhe ishte ne nje nivel me te ulet ne krahasim me ate kreto-mikenase, ajo trashegoi nga ajo e meparshme arritje teknike si rrota e pocarit, teknika e pikturimit te vazove etj., te cilat kontribuan ne zhvillimin e metejshem te zanatit. U zhvillua biznesi i ndertimit, teknika e qeramikes dhe biznesi detar. Mbi kete baze ekonomike, ne menyre te pashmangshme ndodhi zberthimi i sistemit te lashte fisnor. Aristokracia fisnore ishte e izoluar. Luftetaret-aristokrate, ndryshe nga luftetaret e zakonshem, luftuan mbi qerre, te cilat shfaqen per here te pare ne territorin e Uraleve Jugore. Fisnikeria merr pjesen me te madhe te plackes se luftes. Ajo jeton ne shtepi te medha, me toka ekonomike, megjithate, ne pjesen me te madhe, popullsia vazhdonte te perbehej nga fermere te lire. Ne mesin e anetareve te komunitetit, nga njera ane, u shfaqen njerez qe kishin humbur parcelat e tyre, dhe nga ana tjeter, ata perqendruan disa pjese ne duart e tyre. Ne fund te shkalles shoqerore ishin metanastet, njerez qe, per nje arsye ose nje tjeter, i nderprene lidhjet me komunitetin e tyre dhe per kete arsye u privuan nga mbrojtja, punetoret dhe, se fundi, skllever. Skllaveria ne shoqerine homerike kishte natyre patriarkale. Kishte relativisht pak skllever (ne Odise, referencat per skllever jane me te zakonshme se ne Iliade), dhe midis tyre dominojne grate, puna e te cilave perdoret ne shtepi. Shoqeria homerike nuk e njihte ende shtetin ne kuptimin e vertete te fjales. Rendesi te madhe gjate kesaj periudhe kishin prijesi i fisit (basilei), keshilli i pleqve (bule) dhe kuvendi popullor (agora), i cili perbehej nga te gjithe anetaret e lire te bashkesise. Me rritjen e diferencimit shoqeror, asambleja popullore dhe udheheqesi fisnor humben gradualisht rendesine e tyre te meparshme. Rendesia e keshillit te pleqve u rrit, e cila tani perfshinte jo pleqte, por fisniket dhe te pasurit.

Перейти на страницу:

Похожие книги

Павел I
Павел I

Библиотека проекта «История Российского государства» – это рекомендованные Борисом Акуниным лучшие памятники исторической литературы, в которых отражена биография нашей страны от самых ее истоков.Павел I, самый неоднозначный российский самодержец, фигура оклеветанная и трагическая, взошел на трон только в 42 года и царствовал всего пять лет. Его правление, бурное и яркое, стало важной вехой истории России. Магистр Мальтийского ордена, поклонник прусского императора Фридриха, он трагически погиб в результате заговора, в котором был замешан его сын. Одни называли Павла I тираном, самодуром и «увенчанным злодеем», другие же отмечали его обостренное чувство справедливости и величали «единственным романтиком на троне» и «русским Гамлетом». Каким же на самом деле был самый непредсказуемый российский император?

Казимир Феликсович Валишевский

История / Учебная и научная литература / Образование и наука
Последний польский король. Коронация Николая I в Варшаве в 1829 г. и память о русско-польских войнах XVII – начала XIX в.
Последний польский король. Коронация Николая I в Варшаве в 1829 г. и память о русско-польских войнах XVII – начала XIX в.

В 1829 году император Николай I принял на себя титул польского короля, проведя коронацию в Варшаве, столице Царства Польского. Таким образом он выполнил одно из положений Конституции, пожалованной Польше его старшим братом и предшественником на престоле Александром I. Варшавское действо стало событием уникальным в российской истории: ни до, ни после ни один из российских монархов не короновался как польский король. Николай I был человеком консервативных взглядов и решение Александра I даровать Польше особые права не поддерживал. Однако после долгих раздумий, сомнений и вопреки своим убеждениям, он принял решение о проведении коронации. В книге Екатерины Болтуновой история подготовки и проведения коронации становится поводом для размышлений о выборе российской политической стратегии на западных границах империи и о ментальных установках имперской элиты первой трети XIX века. Екатерина Болтунова – кандидат исторических наук, профессор Национального исследовательского университета «Высшая школа экономики» (НИУ ВШЭ), заведующая Лабораторией региональной истории России НИУ ВШЭ.

Екатерина Михайловна Болтунова , Екатерина Болтунова

История / Учебная и научная литература / Образование и наука