Читаем Недапісаная кніга полностью

Недапісаная кніга

Зборнік лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Сяргей Грахоўскі назваў « Недапісаная кніга», бо пакуль працягваецца жыццё, пішуцца яго новыя раздзелы . Тут ix два — «Лірычная памяць » i «Балючыя элегіі». Гэта лірычны дзённік нашага напружнага часу, змест якога ўзбагачаны самымі вострымі праблемамі i трывогамі за лёс нашых нашчадкаў . Многія вершы сагрэты элегічным лірызмам, успамінамі рамантычнага юнацтва, чыстага i светлага кахання.

Сергей Иванович Граховский

Поэзия18+

Сяргей Грахоўскі
Недапісаная кніга

Выбраная лірыка

Падрыхтаванае на падставе: Грахоўскі С. Недапісаная кніга: Вершы. — Мн.: Маст. літ., 1996. — 271 с.

ISBN 985-02-0З12-9.

І.
Лірычная памяць

У сад увойдзем мы з табою,

Адны у змрочнай цішыні,

Ты будзеш за густой травою

Шукаць купальскія агні.

Пачну чакаць з глыбокай верай

Дзівосаў, штo натхняюць жыць.

Няхай на папараці шэрай

Жывы агеньчык задрыжыць.

А. Блок «Купальская ноч»

Недапісаная кнігаУ кожным слове — боль маёй душы,Трывогі, радасці i слёзы.Ix, як лісток асенні, засушы,Каб не пабілі раннія марозы.Спытаеце: «А дзе твой аптымізм,Дзе вера, дзе любоў з надзеяй?Як толькі ўспамінаю кожны «ізм»,Дрыжыць душа i сэрца халадзее,Бо я ўсё зведаў па чужой вінеI гора паспытаў па поўнай меры...Цяпер не ашукаюць больш мяне,Не пахіснуць маёй адзінай верыУ дабрату, у праўду, у сумленнеI не паставяць болей на калені.У Бога я адтэрміноўку папрашуI, можа, людскае хоць нешта напішу.20/VI—92

З далёкай даўніныС.К.Не ведаю, вы спіце,ці не спіце,Ці бачыце за снамі сны,Вы толькі у душы краніцеСтруну далёкай даўніны.Дзе хвоі з хвоямі гамоняць,Сумёты сцежкі замялі,Мяне туга i смутак гоняцьТуды, дзе вы гняздо звілі.У светлы, як пароша, чысты,Спакойны i салодкі сонМне б даляцець i ўпасці лістам,Як у пару далёкіх дзён.Таемным шэптам, поўным згоды,I поглядам душу сагрэць,Каб стаць шчаслівым назаўсёдыЦі да світання дагарэць.6/ІІІ—94

Каля вогнішчаІгару ЛучанкуДавай распалім вогнішча на ўзлессі,Па зорах паварожым давідна,Бо ты — i Вераніка, i Алеся,Ты, як i сэрца, у мяне адна.Заранкамі твае іскрацца вочы,Хоць усміхніся, хоць загавары.Мінаюць хутка чэрвеньскія ночы,Нас кліча перапёлка на зары.Няўжо твае сляды туман укрые?А я знайду прымятую расуI па слядах, дзе ясені старыя,Цябе, нібы пушынку, данясу.Пасядзем каля светлае крыніцыУ ціхую світальную пару,I я табе з расінак завушніцыI сонечны пярсцёнак падару.Увечары сустрэнемся на ўзлессі,Не будзем паўтараць забытых слоў...Мая ты — Вераніка,і Алеся,І Вера, i Надзея, i Любоў.6/III—94

Чужая рольМы часта хлусім i іграемВясёлую чужую роль,Каб выглядала пекла раемI асалодай здаўся боль.Калі сціскаюць горла слёзы,Глядзім з ухмылкай на распадI не зважаем на пагрозыВярнуць пакуты зноў назад.Хлусню з усмешкай непрыкметнаАдчаю засцілае муць,Хоць i стаім над апраметнай,Якой ніяк не абмінуць.Калі нарэшце без апаскіІграць чужую кінем роль,Трагедыяю стануць казкі,Слязамі — слёзы, болем — боль.22/III—94

Перейти на страницу: